با توجه به اینکه دراغلب کارگاههای کوچک وحتی در بعضی از کارگاههای تقریبا بزرگ امکان تجزیه اب از لحاظ شیمیایی موجودنیست لذا بطور کلی میتوان گفت که تقریبا آبی که فاقد بو و مزه بوده وظاهرا قابل آشامیدن باشد در بتن قابل مصرف می باشد.

البته این موضوع دلیل آن نیست که همه آب های غیراشامیدنی برای بتن مضر است.

در مواردی که آب آشامیدنی برای مصرف در بتون در دسترس نیست می باید مقاومت مکعب 28روزه بتن حداقل 90درصد مقاومت مکعبی را که با آب آشامیدنی ساخته شده است دارا باشد در اینصورت می توان مطمئن شد که ناخالصیهای آب برای بتن مضر نیست.

آب دریا که دارای املاح زیاد است در حدود 3تا4 درصد برای ساختن بتن مسلح خوب نیست زیرا این املاح اغلب باعث خورندگی فولاد می گردد در مواقعی که ناچارا می بایداز آب دریا استفاده کنیم بهتر است پوشش روی میله گرد را زیادتر نموده در حدود 5تا6 سانتیمتر وحتی المقدور قطعه ساخته شده رااز نفوذ آب مصون نگاه داریم ودر این موقع باید از سیمان بیشتری در بتن استفاده نمائیم و همچنین بهتر است از سیمانهای ضد سولفات ویا مخلوط سیمان پرتلند وسیمان طبعیعی استفاده شود.

نمکهای سدیم و پتاسیم ومنیزیم محلول در آب در فعل وانفعالات شیمیایی سیمان موجود در بتن شرکت کرده و در اثر انبساط حجمی موجب خرد شدن الیاف قطعه بتنی می گردند. این خرابی در قطعاتی که درجریان آب سولفاته قرار دارند بیشتر میباشد اثر این نمکها به روی بتن ابتدا به صورت شوره ظاهر گشته وبعداز مدتی موجب خرد شدن قطعه می شود. در این نوع قطعات که درجریان متوالی یا متناوب آب های سولفاته قرار دارند حتما می باید از سیمان ضد سولفات که درایران به سیمان نوع 5 معروف است استفاده نمود.

آبهای اسیددار نیز مقاومت بتن را کاهش داده وموجب خرابی قطعه می گردند کانالهای هدایت فاضلابهای کارخانجات وهمچنین کانالهای هدایت فاضلاب آزمایشگاهها در مقابل چنین خطری قرار دارند.

اصولا در مواقعی که قطعه بتن در معرض جریان آبهای سولفاته یا اسیدی می باشد بهتر است قطعه را متراکم تر ساخته وحتی المقدور از نفوذ آب  به داخل قطعه جلوگیری نمائیم ودر موردآبهای اسیدی بهتر است قطعه را بوسیله قیر ایزوله کنیم.

دیگر از مواد مخلوط در آب مضر برای بتن مورد روغنی ونفتی می باشد و همچنین انواع ذرات گیاهی مانند جلبک موجوددر آب وقطعات ریز چوب وغیره اگر چه ممکن است این مواد درفعل وانفعالات شیمیایی سیمان شرکت نکند ولی این ذرات در بتون باقی مانده و در آن حفره هایی ایجاد کرده که این خود موجب ضعف قطعه بتونی میگردد.

مواد روغنی ونفتی دراثر تماس با دانه ها وفولاد موجود در بتون سطح آنها را چرب نموده ومانع چسبیدن دوغاب سیمان به دانه ودرنتیجه مانع چسبیدن دانه ها بیکدیگر می گردند.